اگه امروز دلم خونه
امیدم زنده می مونه که دنیا را بلرزونه
فردا فردا فردا
با وجود همه این اتفاقها هنوز هم این مملکت را دوست دارم و هم مردمش را و هنوز هم فکر میکنم این مردم لیاقت خوشبخت شدن را دارن و باید به اون برسن . هنوز اسم بعضی از بزرگ مردای این مرزو بوم که می یاد به یاد دینی میافتم که لاقل به اونا دارم و هنوز هم "یاد بعضی نفرات روشنم می دارد"
مردم هلند یا بقیه کشورهای پیشرفته خوشبخت اند اما حتی اکثریتشون هم ادمای فهیمی نیستند و این یعنی در یه دوره باید نسبت اونایی که می فهمند بر توده ی مردم بچربه و برای همینه که هنوز می تونم این مردم را دوست داشته باشم و دردشون ناراحتم کنه
.هر چند نمی خوام این جهش ناگهانی در شعور سیاسی مردم طی این چند روزه را نادیده بگیرم اما هنوز تا رسیدن به اونچه می خوایم خیلی فاصله است .برای همین اگر چه فردا را به نشانه اعتراض به سوگ می شینیم اما شاید وقتش رسیده باشه مرثیه خونی را تمام کنیم
باید رست
باید خوند
باید نوشت
باید فهمید